Zoveel Kleur
Ik roer wat door een vage prut die mijn verleden heet
Veel ervan is weggespoeld in alcohol en zweet
Ik was nooit zo bewaarderig en alles wat nog rest
Zijn wat foto’s en wat tapes wat mijn geheugen test
De test van mijn herinnering, een beeld gevormd door geur
Geluid, een fantasieverhaal, mijn jeugd had zoveel kleur
Ik ga zover terug in de tijd als chronos mij toestaat
De trein rijdt lang, mijn moeder zwaait, ik zit voorop bij pa
Mijn broer rookt stuff, hij draait een plaat en ramt op een gitaar
De spiegel kaatst mijn trekken terug, puisten en lang haar
Ik kijk recht in een stroboscoop van eigen fabrikaat
Een wolk van psychedelica, ik foxtrot uit de maat
We vallen languit op mijn bed waar niets gaat zoals ’t moet gaan
En afwashulp bij de chinees van mijn eerste klotenbaan
De test van mijn herinnering, een beeld gevormd door geur
Geluid, een fantasieverhaal, mijn jeugd had zoveel kleur
Ik word gedonderd uit een band waar ik voor ’t eerst in zit
Omdat ik geen akkoorden ken en ook geen snelle licks
Mijn haar eraf een leren jack en dan binnen een jaar
Speel ik al die hippies weg met mijn punkgitaar
En als ik terugkijk naar die tijd en het beeld dat wordt gevormd
Dan is het tastbare bewijs wordt getoornd
Mijn eigen existentie, het wezen van mijzelf
En ik kom tot de conclusie, het leven gaat vanzelf
De test van mijn herinnering, een beeld gevormd door geur
Geluid, een fantasieverhaal, mijn jeugd had zoveel kleur
Mijn jeugd had zoveel kleur
